சுவிட்சர்லாந்தின் நடுநிலைமை அவசியம் – ஆனால் நடுநிலைமை முன்முயற்சிக்கு ஏன் நான் இல்லை (Neutralität Nein) என்கிறேன் - 27.09.2026

சுவிட்சர்லாந்தின் நடுநிலைமை நமது நாட்டின் வரலாற்று அடையாளத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும். ஆனால் இன்றைய அரசியல் விவாதத்தில் ஒரு தவறான புரிதல் உருவாகக்கூடாது:

Neutralitätsinitiative-க்கு எதிராக இருப்பது, சுவிட்சர்லாந்தின் நடுநிலைமைக்கு எதிராக இருப்பதல்ல.

நான் சுவிட்சர்லாந்தின் நடுநிலைமையை உறுதியாக ஆதரிக்கிறேன். அதேவேளையில் தற்போதைய நடுநிலைமை முன்முயற்சியை நிராகரிக்கிறேன்.

ஏன்?

நடுநிலைமைக்கு நீண்ட வரலாறு உள்ளது

சுவிட்சர்லாந்தின் நிரந்தர நடுநிலைமை 1815 ஆம் ஆண்டு சர்வதேச ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. 1848 இல் உருவான கூட்டாட்சி அரசியலமைப்பில், நாட்டின் நடுநிலைமையைப் பாதுகாப்பது கூட்டாட்சி அரசு மற்றும் நாடாளுமன்றத்தின் பொறுப்புகளில் ஒன்றாக அமைந்தது.

1907 ஆம் ஆண்டு ஹேக் உடன்படிக்கைகள் மூலம் நடுநிலை நாடுகளின் முக்கிய உரிமைகளும் கடமைகளும் சர்வதேச சட்டத்தில் தெளிவுபடுத்தப்பட்டன.

அதன் அடிப்படை மிகவும் தெளிவானது:

சுவிட்சர்லாந்து மற்ற நாடுகளுக்கிடையிலான போரில் நேரடியாகப் பங்கேற்கக்கூடாது; போரில் ஈடுபட்டுள்ள ஒரு தரப்புக்கு இராணுவ உதவி வழங்கக்கூடாது; தனது நிலப்பரப்பை போர் நடவடிக்கைகளுக்காக பயன்படுத்த அனுமதிக்கக்கூடாது.

இந்த அடிப்படை நடுநிலைமையில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

ஆனால் சுவிஸ் நடுநிலைமை வரலாற்றில் ஒருபோதும் முற்றிலும் உறைந்த கொள்கையாக இருந்ததில்லை. சர்வதேச சூழ்நிலைகள் மாறியபோது, சுவிட்சர்லாந்து தனது தேசிய நலன், பாதுகாப்பு மற்றும் சர்வதேசப் பொறுப்புகளை கருத்தில் கொண்டு தனது நடுநிலைக் கொள்கையின் நடைமுறையையும் மாற்றி வந்துள்ளது.

அதுவே அதன் பலம்.

இரண்டாம் உலகப் போர் நமக்கு என்ன கற்றுத்தந்தது?

1939 முதல் 1945 வரை நடந்த இரண்டாம் உலகப் போரில் சுவிட்சர்லாந்து அதிகாரபூர்வமாக நடுநிலையாக இருந்தது.

சுவிட்சர்லாந்து நேரடியாக போரில் இணையவில்லை. நாட்டைப் பாதுகாப்பதற்காக இராணுவம் முழுமையாக இயக்கப்பட்டது. மிகவும் ஆபத்தான புவியியல் சூழ்நிலையிலும் சுவிட்சர்லாந்து நேரடியாகப் போர்க்களமாக மாறாமல் இருந்தது.

இது சுவிஸ் நடுநிலைமையின் முக்கியமான வரலாற்று அனுபவமாகும்.

இதனால்தான் நானும் நடுநிலைமையை ஆதரிக்கிறேன்.

ஆனால் அந்த வரலாற்றை ஒரு பக்கம் மட்டும் பார்த்துவிட முடியாது.

போரின் போது சுவிட்சர்லாந்து போரில் ஈடுபட்ட நாடுகளுடன் பொருளாதார உறவுகளைத் தொடர்ந்தது. குறிப்பாக நாசி ஜெர்மனியுடனான சில வர்த்தக மற்றும் நிதி உறவுகள் பின்னர் கடுமையான வரலாற்று ஆய்வுகளுக்கு உட்பட்டன.

Swiss National Bank ஜெர்மனியின் Reichsbank-இலிருந்து தங்கத்தையும் வாங்கியது. பின்னர் அந்தத் தங்கத்தின் ஒரு பகுதியின் மூலத்தைச் சுற்றி கடுமையான விவாதங்கள் எழுந்தன.

இதிலிருந்து ஒரு முக்கியமான பாடம் கிடைக்கிறது:

ஒரு நாடு நடுநிலையாக இருப்பதால் அதன் எல்லா பொருளாதார நடவடிக்கைகளும் தானாகவே நியாயமானதாகிவிடாது.

ஒரு நடுநிலை நாடும் தனது பொருளாதார மற்றும் அரசியல் முடிவுகளின் விளைவுகளுக்குப் பொறுப்பு ஏற்க வேண்டும்.

பொருளாதாரத் தடைகள் குறித்து நான் என்ன நினைக்கிறேன்?

நடுநிலைமை முன்முயற்சியை ஆதரிப்பவர்கள் கூறும் ஒரு முக்கியமான வாதத்தை நான் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறேன்:

பொருளாதாரத் தடைகள் சில நேரங்களில் அரசியல் தலைவர்களை விட சாதாரண மக்களை அதிகமாகப் பாதிக்கலாம்.

அது ஒரு உண்மையான கவலை.

உணவு, மருந்து, பணப்பரிமாற்றம், வேலைவாய்ப்பு, எரிசக்தி மற்றும் அத்தியாவசிய வசதிகள் பாதிக்கப்பட்டால், ஏழை மக்களே முதலில் அதன் விலையைச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்.

எனவே நான் அனைத்து தடைகளையும் தானாக ஆதரிப்பதில்லை.

EU அல்லது அமெரிக்கா ஒரு தடையை அறிவித்தால், அதை சுவிட்சர்லாந்து விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் நான் கூறவில்லை.

ஒவ்வொரு தடையும் தனித்தனியாக ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும்:

• அது யாருக்கு எதிராக?
• எந்த சட்ட அடிப்படையில்?
• அது உண்மையில் பயனுள்ளதா?
• பொதுமக்களுக்கு என்ன விளைவு?
• சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைக்கு அது உதவுமா அல்லது பாதிக்குமா?

இவற்றை ஆராய்ந்த பின்னர் சுவிட்சர்லாந்தே முடிவு செய்ய வேண்டும்.

எல்லா தடைகளும் ஒன்றல்ல

“Sanktionen” என்று ஒரு வார்த்தையில் அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் ஒன்றாகக் கருதுவது சரியல்ல.

ஒரு முழு நாட்டின் பொருளாதாரத்தை பாதிக்கும் பரந்த தடைகள் இருக்கலாம். அவை பொதுமக்களை கடுமையாகப் பாதிக்கக்கூடும்.

மற்றொரு பக்கம் இலக்கு வைக்கப்பட்ட நடவடிக்கைகள் இருக்கலாம்:

குறிப்பிட்ட நபர்களின் சொத்துகளை முடக்குதல்;

பயணத் தடை;

குறிப்பிட்ட நிறுவனங்களுக்கு கட்டுப்பாடுகள்;

போருக்கு தேவையான குறிப்பிட்ட பொருட்களின் ஏற்றுமதியை கட்டுப்படுத்துதல்.

இவை அனைத்தின் விளைவுகளும் ஒன்றல்ல.

எனவே “தடைகளுக்கு ஆம் அல்லது இல்லை?” என்பது போதுமான கேள்வி அல்ல.

எந்தத் தடை? யாருக்கு எதிராக? எந்த நோக்கத்திற்காக? என்ன விளைவு?

இதுதான் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி.

“தடையா அல்லது பேச்சுவார்த்தையா?” என்பது தவறான தேர்வு

சிலர் இந்த விவாதத்தை:

“Sanktionen oder Verhandlungen?” – “தடைகளா அல்லது பேச்சுவார்த்தையா?”

என்று முன்வைக்கிறார்கள்.

எனக்கு இது தவறான இருவழித் தேர்வு.

பேச்சுவார்த்தை, இராஜதந்திரம் மற்றும் மத்தியஸ்தம் எப்போதும் முக்கியமானவை. சுவிட்சர்லாந்து தனது நல்லெண்ணச் சேவைகளையும் சமாதானப் பணியையும் மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

ஆனால் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதற்காக ஒரு கடுமையான சர்வதேச சட்ட மீறலைப் புறக்கணிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அதேபோல் ஒரு பொருளாதாரத் தடையை எடுத்துக்கொண்டால், பேச்சுவார்த்தைக்கு கதவு நிரந்தரமாக மூடப்பட்டுவிட வேண்டும் என்பதும் அவசியமில்லை.

Diplomatie மற்றும் Sanktionen கட்டாயமாக ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் தனித்தனியாக மதிப்பிட்டு, எந்த அரசியல் கருவி பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதை சுவிட்சர்லாந்து சுயமாகத் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

ரஷ்யா–உக்ரைன் போர் இந்த முரண்பாட்டை தெளிவாக வெளிப்படுத்தியது

2022 ஆம் ஆண்டு ரஷ்யா உக்ரைன் மீது முழுமையான இராணுவத் தாக்குதலை ஆரம்பித்த பின்னர், சுவிட்சர்லாந்து ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் பல பொருளாதாரத் தடைகளை ஏற்றுக்கொண்டது.

இது தற்போதைய Neutralitätsinitiative உருவாகிய முக்கிய அரசியல் பின்னணிகளில் ஒன்றாகும்.

முன்முயற்சியை ஆதரிக்கும் JA தரப்பினர் ஒரு நியாயமான கேள்வியை எழுப்புகின்றனர்:

“EU-வின் தடைகளை சுவிட்சர்லாந்து ஏற்றுக்கொண்ட பின்னர், அது எவ்வாறு நம்பகமான நடுநிலை மத்தியஸ்தராக இருக்க முடியும்?”

இந்தக் கேள்வியை நாம் அலட்சியம் செய்யக்கூடாது.

சுவிட்சர்லாந்து ஒரு மத்தியஸ்த நாடாக இரு தரப்புகளுடனும் பேசக்கூடிய நம்பகத்தன்மையைப் பாதுகாக்க வேண்டும்.

ஆனால் நான் ஒரு எதிர்க் கேள்வியையும் கேட்கிறேன்:

ஒரு நாடு மற்றொரு சுயாதீன நாட்டை இராணுவ ரீதியாகத் தாக்கி, அதன் எல்லைகளை பலவந்தமாக மாற்ற முயன்று, சர்வதேச சட்டத்தை கடுமையாக மீறும்போது, சுவிட்சர்லாந்து எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல் இருப்பதுதான் நடுநிலைமையா?

எனக்கு அதுதான் நடுநிலைமை அல்ல.

நடுநிலைமை என்பது தாக்குதல் நடத்திய தரப்புக்கும் தாக்குதலுக்குள்ளான தரப்புக்கும் இடையே உண்மையை மறைத்து செயற்கையான சமத்துவத்தை உருவாக்குவது அல்ல.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது:

சுவிட்சர்லாந்து இராணுவ ரீதியாக போரில் பங்கேற்காமல் இருக்க முடியும்.

அதே நேரத்தில்:

“இங்கு சர்வதேச சட்டம் மீறப்பட்டுள்ளது”

என்று தெளிவாகக் கூறவும் முடியும்.

இந்த இரண்டு நிலைப்பாடுகளும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை அல்ல.

இராணுவ ரீதியாக நடுநிலையாக இருப்பது ஒரு விடயம்.

சர்வதேச சட்டத்தைப் பாதுகாப்பது மற்றொரு விடயம்.

இவை இரண்டையும் சுவிட்சர்லாந்து ஒரே நேரத்தில் செய்ய முடியும்.

UNO மட்டும் முடிவு செய்ய வேண்டுமா?

சிலர் ஐக்கிய நாடுகள் சபை அங்கீகரித்தால் மட்டுமே சுவிட்சர்லாந்து பொருளாதாரத் தடைகளை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என்று கூறுகிறார்கள்.

நானும் UNO மற்றும் சர்வதேச சட்டத்தின் முக்கியத்துவத்தை உறுதியாக ஆதரிக்கிறேன்.

ஆனால் UNO Security Council அமைப்பில் ஒரு அடிப்படைப் பிரச்சினை உள்ளது.

அமெரிக்கா, ரஷ்யா, சீனா, பிரான்ஸ் மற்றும் பிரித்தானியா ஆகிய ஐந்து நிரந்தர உறுப்பினர்களுக்கு veto அதிகாரம் உள்ளது.

ஒரு கடுமையான சர்வதேச சட்ட மீறல் நடந்தாலும், அந்த ஐந்து நாடுகளில் ஒன்று ஒரு தீர்மானத்தைத் தடுக்க முடியும்.

அப்போது கேள்வி எழுகிறது:

UNO Security Council நடவடிக்கை எடுக்க முடியவில்லை என்பதற்காக சுவிட்சர்லாந்தும் எதுவும் செய்யக்கூடாதா?

எனது பதில்:

இல்லை.

ஒரு வல்லரசின் veto சுவிட்சர்லாந்தின் சுயாதீன வெளிநாட்டுக் கொள்கையை மறைமுகமாக நிர்ணயிக்கக் கூடாது.

சிறிய நாடான சுவிட்சர்லாந்திற்கு சர்வதேச சட்டம் ஏன் முக்கியம்?

சர்வதேச சட்டம் என்பது சுவிட்சர்லாந்து மற்ற நாடுகளுக்கு வழங்கும் ஒரு ஒழுக்கப் பாடம் அல்ல.

அது நமது சொந்த தேசிய நலனுக்கும் பாதுகாப்புக்கும் முக்கியமானது.

சுவிட்சர்லாந்து ஒரு சிறிய நாடு.

பெரிய நாடுகள் தங்களின் இராணுவ வலிமையைப் பயன்படுத்தி சிறிய நாடுகளின் எல்லைகளை மாற்றலாம் என்ற உலக ஒழுங்கு உருவானால், அது சுவிட்சர்லாந்திற்கும் பாதுகாப்பான உலகமல்ல.

சிறிய நாடுகளுக்கு:

“வலிமையானவன் சொல்வதே சட்டம்”

என்ற உலகத்தை விட,

“சட்டம் அனைவருக்கும் சமம்”

என்ற உலக ஒழுங்கே முக்கியம்.

எனவே சர்வதேச சட்டத்தைப் பாதுகாப்பது சுவிட்சர்லாந்தின் தேசிய நலனின் ஒரு பகுதியாகும்.

மத்தியஸ்தப் பங்கை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்

இந்த இடத்தில் JA தரப்புடன் எனக்கு முக்கியமான ஒற்றுமை உள்ளது.

சுவிட்சர்லாந்து தனது Good Offices பாரம்பரியத்தை மேலும் வலுப்படுத்த வேண்டும்.

(Good Offices / Gute Dienste) நல்லெண்ணச் சேவைகள்)என்பது, சுவிட்சர்லாந்து போன்ற ஒரு நடுநிலை நாடு மோதலில் இருக்கும் நாடுகளுக்கு இடையில் நேரடி தரப்பாக மாறாமல், பேச்சுவார்த்தை, தொடர்பு, மத்தியஸ்தம் மற்றும் சமாதான முயற்சிகளுக்கு உதவுவதை குறிக்கிறது.)

Geneva சர்வதேச பேச்சுவார்த்தைக்கான மையமாகத் தொடர வேண்டும்.

போரில் ஈடுபட்டுள்ள தரப்புகளுடன் தொடர்புகளை திறந்தவையாக வைத்திருக்க வேண்டும்.

Ceasefire மற்றும் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்கு உதவ வேண்டும்.

போர்க்கைதிகள், பொதுமக்கள், அகதிகள் மற்றும் போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மனிதாபிமான உதவியை அதிகரிக்க வேண்டும்.

ஏனெனில் எந்தப் போரும் இறுதியில் ஒரு அரசியல் தீர்வையும் பேச்சுவார்த்தையையும் தேடும்.

ஆனால் அதற்காக சுவிட்சர்லாந்தின் மற்ற அரசியல் கருவிகளை அரசியலமைப்பின் மூலம் முன்கூட்டியே கைவிட வேண்டிய அவசியமில்லை.

நாளைய உலகம் எப்படி இருக்கும்?

இன்றைய பாதுகாப்பு என்பது டாங்கிகள், விமானங்கள் மற்றும் படைகள் மட்டுமல்ல.

Cyber attacks, மின்சார வலையமைப்பின் மீதான தாக்குதல்கள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் வங்கிகளின் கணினி அமைப்புகளை முடக்குதல், தவறான தகவல் பரப்புதல், பொருளாதார அழுத்தம் மற்றும் hybrid threats ஆகியவை புதிய பாதுகாப்புச் சவால்களாக உள்ளன.

2040 அல்லது 2050 இல் உலகம் எப்படி இருக்கும் என்று இன்று யாராலும் நிச்சயமாகக் கூற முடியாது.

அதனால் எதிர்கால தலைமுறைகளின் அரசியல் நடவடிக்கைச் சுதந்திரத்தை இன்று அரசியலமைப்பில் தேவையற்ற வகையில் கட்டுப்படுத்தக் கூடாது.

ஒரு நல்ல அரசியலமைப்பு அடிப்படை மதிப்புகளைப் பாதுகாக்க வேண்டும். ஆனால் இன்னும் உருவாகாத ஒவ்வொரு எதிர்கால நெருக்கடிக்கும் ஒரே அரசியல் பதிலை இன்றே கட்டாயப்படுத்தக்கூடாது.

சுவிட்சர்லாந்தின் இறையாண்மை என்றால் என்ன?

1. எனக்கு Souveränität – இறையாண்மை – என்றால்:
2. Bern-இல் எடுக்க வேண்டிய முடிவை Brussels எடுக்கக்கூடாது.
3. ஆனால் அதேபோல் Moscow தீர்மானிக்கக்கூடாது.
4. Washington தீர்மானிக்கக்கூடாது.
5. Beijing தீர்மானிக்கக்கூடாது.
6. UNO Security Council-இல் ஒரு வல்லரசின் veto கூட நமது அனைத்து அரசியல் முடிவுகளையும் மறைமுகமாகத் தீர்மானிக்கக்கூடாது.
7. சுவிட்சர்லாந்து தனது சட்டம், தனது நலன், சர்வதேச சட்டம் மற்றும் மனிதாபிமானப் பொறுப்பை மதிப்பிட்டு தானே முடிவு செய்ய வேண்டும்.
8. அதுதான் எனக்கு சுயாதீன நடுநிலைமை.

நான் விரும்பும் சுவிஸ் நடுநிலைமை

எனக்கு வேண்டியது மௌனமான நடுநிலைமை அல்ல.

எனக்கு வேண்டியது எந்த ஒரு பெரிய வல்லரசையும் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றும் நடுநிலைமையும் அல்ல.

எனக்கு வேண்டியது:

• போரில் ஈடுபடாத சுவிட்சர்லாந்து.
• இராணுவக் கூட்டணியில் இணையாத சுவிட்சர்லாந்து.
• சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைக்கு பாலமாக இருக்கும் சுவிட்சர்லாந்து.
• சர்வதேச சட்டத்தைப் பாதுகாக்கும் சுவிட்சர்லாந்து.
• போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு மனிதாபிமான உதவி செய்யும் சுவிட்சர்லாந்து.
• அதே நேரத்தில் தனது அரசியல் மற்றும் பொருளாதார முடிவுகளைத் தானே எடுக்கக்கூடிய சுவிட்சர்லாந்து.

இதனால்தான் எனது நிலைப்பாடு தெளிவானது:

• நடுநிலைமைக்கு – ஆம்.
• போரில் பங்கேற்பதற்கு – இல்லை.
• சமாதானம் மற்றும் பேச்சுவார்த்தைக்கு – ஆம்.
• சர்வதேச சட்டத்திற்கு – ஆம்.
• மனிதாபிமான உதவிக்கு – ஆம்.
• பொருளாதாரத் தடைகளை கண்மூடித்தனமாகப் பயன்படுத்துவதற்கு – இல்லை.
• ஒவ்வொரு தடையையும் அதன் சட்ட அடிப்படை, பயன் மற்றும் மனிதாபிமான விளைவுகளின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்வதற்கு – ஆம்.

சுவிட்சர்லாந்தின் சுயாதீன முடிவெடுக்கும் உரிமைக்கு – ஆம்.

ஆனால் அந்த உரிமையை அரசியலமைப்பின் மூலம் தேவையின்றி கட்டுப்படுத்தும் Neutralitätsinitiative-க்கு – இல்லை.

நடுநிலைமை என்பது மௌனம் அல்ல.

நடுநிலைமை என்பது சர்வதேச சட்ட மீறலுக்கு முன்னால் கண்களை மூடுவது அல்ல.

நடுநிலைமை என்பது நமது கைகளைக் கட்டிக்கொள்வதும் அல்ல.

போரில் இணையாமல், சமாதானத்திற்காகச் செயல்பட்டு, சர்வதேச சட்டத்தை மதித்து, சுவிட்சர்லாந்தின் நலனுக்காக சுயமாக முடிவெடுக்கும் திறனே வலுவான சுவிஸ் நடுநிலைமை.

அதனால்தான் நான் Neutralitätsinitiative-க்கு NEIN சொல்கிறேன்.

சுதாகரன் கணபதிப்பிள்ளை